Wydawnictwo

,,Achi(w)tektura Hanryka Nahorskiego"

 

,,Ale jeszcze inaczej można patrzeć na fotografie Nahorskiego: jeśli tylko powiązać je z „retoryką wędrowania”, wówczas możemy skonstatować, że budynki, które oglądamy na pożółkłych slajdach albo już nie istnieją, albo uległy dewastacji w świadomym lub bezmyślnym wandalizmie. Dlatego pokazują się nam już tylko jako obrazy-widma, które  w swej widmowości operują typowym schematem utopijnym: konwencją podróży i odwołaniem do pamięci - jako ślad, odcisk czasów nieodległych przecież, ale możliwych dzisiaj do percypowania jako przede wszystkim obraz fotograficzny."

fragment tekstu

prof. PAN dr hab. Marta Leśniakowska

Instytut Sztuki PAN, Warszawa

Henryk Nahorski (1939-2012)

 

Urodził w Ozieryszczach koło Wilna. W listopadzie 1945 roku rodzina Nahorskich w ramach repatriacji osiedliła się w Małej Kloni w gminie Gostycyn. W latach 1960-1969 studiował na UMK w Toruniu, gdzie uzyskał tytuł magistra geografii w zakresie hydrografii. W tym czasie samodzielnie zdobywał wiedzę z zakresu fotografii. Po ukończeniu studiów współpracował z „Gazetą Toruńską” jako fotoreporter. Relacjonował m.in. etapy budowy kampusu Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Pomimo sukcesów w fotografice potwierdzonych przyjęciem do Bydgoskiego Towarzystwa Fotograficznego, nie poświęcił jej całego życia. W 1973 roku zamieszkał w Bydgoszczy i podjął pracę w Wydziale Kultury Fizycznej i Turystyki Urzędu Wojewódzkiego. W kolejnych latach, aż do 2002 roku pracował, w instytucjach związanych z informacją turystyczną i promocją regionu kujawsko-pomorskiego, gdzie zaangażował się z oddaniem w wydawnictwa turystyczne. Był redaktorem, a często również inicjatorem licznych folderów turystycznych, dziesiątek map i planów miast. Stał się niekwestionowanym specjalistą i autorytetem w tym zakresie. Bydgoszcz zawdzięcza mu aż 11 wydań planów miasta. Odznaczony srebrną odznaką „Zasłużony Działacz Turystyki”.

 

 

Katarzyna Gębarowska i Małgorzata Czyńska

"Zawód: fotografistka"

Fotografistki to emancypantki, kobiety aktywne zawodowo, pasjonatki fotografii  i właścicielki własnych interesów. Pochodziły z różnych zakątków Polski, Bydgoszcz obrały za swoją Ziemię Obiecaną.

Sześć kobiet - sześć barwnych opowieści, ukazanych  w atelier fotograficznym i w życiu prywatnym. Odważne wybory zawodowe, miłosne historie, radości i tragedie. W tle dwudziestolecie międzywojenne, dynamiczny czas zmian politycznych i społecznych.

,,Książki dzielą się na piękne albo mądre. Fotografistki zrywają z tym stereotypem przedstawiając w bogato ilustrowanym tomie fascynujące historie sześciu niezwykłych kobiet. Pionierki bydgoskiej fotografii zawodowej swoim życiem wciągają czytelnika w wir emocji niosących kobiety walczące o spełnienie swoich marzeń. To książka przewracająca utarte schematy ciążące nie tylko na historii fotografii."

-   Adam Mazur

Małgorzata Czyńska - pisarka, historyczka sztuki, kuratorka wystaw. Stypendystka Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Autorka książek: „Najpiękniejsze. Kobiety z obrazów”, „Kobro. Skok w przestrzeń”, „Harem metafizyczny. Kobiety Witkacego”, „Dom polski. Meblościanka z pikasami” oraz wywiadu rzeki z Edwardem Dwurnikiem „Moje Królestwo”. Współautorka książki ,,Kobiety Fotonu". Laureatka Nagrody Literackiej „Juliusz” za książkę „Kobro. Skok w przestrzeń”.

Katarzyna Gębarowska - miłośniczka starych zdjęć, badaczka historii fotografii, kuratorka wystaw fotograficznych, wydawczyni książek, fotografka. Doktorantka w IS PAN, stypendystka Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego, Prezydenta Miasta Bydgoszczy. Właścicielka Galerii Farbiarnia w Bydgoszczy. Od 2015 dyrektorka Vintage Photo Festival – Międzynarodowego Festiwalu Miłośników Fotografii Analogowej. Współautorka ksiażki ,,Kobiety Fotonu".

 

 

Katarzyna Gębarowska i Małgorzata Czyńska

"Kobiety Fotonu"

Przemysł fotochemiczny to przemysł lekki, odpowiedni dla kobiet. W Bydgoskich Zakładach Fotochemicznych „Foton” większość załogi stanowiły kobiety. Budowały powojenną legendę polskiej fotografii analogowej, sukces największego producenta papieru do fotografii czarno-białej i barwnej. Chemiczki, laborantki, księgowe dopowiadają swój rozdział do oficjalnej historii Fotonu. Z pasją mówią o wyborach zawodowych, sytuacji kobiet w przemyśle, a także o miłościach i małżeństwach zawiązanych w ciemni fotograficznej. Swój głos dołączają wybitne artystki fotografki – Teresa Gierzyńska, Jolanta Marcolla oraz Natalia LL, które przez kilkadziesiąt lat pracowały na materiałach Fotonu.

To świetna książka, którą połyka się za jednym razem. Lekko napisana i znakomicie zilustrowana. Przemysł fotograficzny nie brzmi zachęcająco, ale historia opowiedziana z perspektywy kobiet jest zaskakująco świeża i inspirująca.

- Adam Mazur

Małgorzata Czyńska – historyk sztuki, kuratorka wystaw, dziennikarka, pisarka. Stypendystka Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Autorka książek: „Najpiękniejsze. Kobiety z obrazów”, „Kobro. Skok w przestrzeń”, „Harem metafizyczny. Kobiety Witkacego”, „Dom polski. Meblościanka z pikasami” oraz wywiadu rzeki z Edwardem Dwurnikiem „Moje Królestwo”. Laureatka Nagrody Literackiej „Juliusz” za książkę „Kobro. Skok w przestrzeń”.

Katarzyna Gębarowska – miłośniczka starych zdjęć, badaczka historii fotografii, kuratorka wystaw fotograficznych, wydawczyni książek, fotografka. Doktorantka w IS PAN, stypendystka Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego, Prezydenta Miasta Bydgoszczy. Właścicielka Galerii Farbiarnia w Bydgoszczy. Od 2015 dyrektorka Vintage Photo Festival – Międzynarodowego Festiwalu Miłośników Fotografii Analogowej.

 

 

---

 

IWAN BUNIN

O CZECHOWIE

Iwan Bunin (1870-1953) poeta i nowelista rosyjski: przedstawiciel klasycznego nurtu w literaturze rosyjskiej. Jeden z najznakomitszych pisarzy rosyjskich, którego twórczość dorównuje dziełom Gogola, Turgieniewa, Dostojewskiego i Tołstoja. Iwan Bunin, pochodzący z ziemiańskiej rodziny, nazywany był „piewcą upadających szlacheckich gniazd”, „ rosyjskim Proustem”. W 1910 roku opublikował powieść „Wieś”, swoje najgłośniejsze i najbardziej znane dzieło. Od 1919 żył i tworzył na emigracji we Francji. Bunin został pierwszym rosyjskim laureatem Literackiej Nagrody Nobla, którą otrzymał w 1933 roku. Zmarł w Paryżu pracując nad wspomnieniami o Czechowie.

Antoni Czechow (1860-1904) znakomity nowelista rosyjski i najwybitniejszy dramaturg końca XIX wieku. Jego najsłynniejsze dramaty: „Mewa”, „Wujaszek Wania”, „Trzy siostry” i „Wiśniowy sad” weszły do kanonu literatury światowej, a kolejne pokolenia reżyserów wystawiają je na scenach światowych teatrów. Czechow, z wykształcenia lekarz, rozgłos zdobył dzięki współpracy z Konstantym Stanisławskim, który na deskach MCHAT-u wystawił wszystkie jego dramaty, zapoczątkowując naturalizm w teatrze europejskim. Zaawansowana gruźlica zmusiła Czechowa w 1897 roku do zmiany trybu życia. Po kuracji w 1898 roku, zamieszkał w Jałcie, na Krymie, w kupionym przez siebie domu. W 1901 roku Czechow ożenił się z Olgą Knipper, gwiazdą MCHAT-u, która grała większość pierwszoplanowych ról w jego dramatach Zmarł w 1904 roku, w niemieckim kurorcie, gdzie przebywał na kuracji.

Czechowa nazywano twórcą realizmu spraw najprostszych, dramaturgiem zwyczajności. W liście do znajomego napisał…"Mówił Pan, że płakał na moich sztukach. I nie tylko Pan. A przecież nie po to je pisałem... Chciałem czegoś innego. Chciałem uczciwie powiedzieć ludziom: spójrzcie na siebie, popatrzcie, jak marnie, jak nudno żyjecie. Czegóż to płakać?" .

PRASA O KSIĄŻCE:

"O Czechowie"; "Po Syberii"; "Bezludny raj"

Juliusz Kurkiewicz
Kogo kochał Czechow, zanim poślubił ulubioną aktorkę Stanisławskiego Olgę Knipper? To historia trochę jak z "Anny Kareniny". Ona była żoną i matką, piękną kobietą, a poza tym dobrze zapowiadającą się pisarką. On - największym rosyjskim dramaturgiem,któremu nie szczęściło się w miłości. Spotkali się przypadkiem, wymienili spojrzenia i wszystko było jasne. Ona wysłała mu medalion z wygrawerowanymi cyframi naprowadzającymi na zdanie z jego książki: "Gdyby ci kiedykolwiek było potrzebne moje życie,przyjdź i weź je". On odpowiedział jej we własnej sztuce słowami: "Młode panny nie powinny bywać na balach maskowych", stanowiącymi aluzję do ich karnawałowego spotkania.
więcej

 

IWAN BUNIN "O Czechowie"

Radosław Romaniuk

Poznali się w 1895 roku, od 1899 datuje się ich zażyłość, która trwała pięć ostatnich lat życia Czechowa. We wspomnieniach Bunina o spotkaniach po wielekroć powracają dwa motywy: słów i milczenia. Biograf Bunina Oleg Michajłow twierdzi, że pośród wybitnych rosyjskich twórców pisarz ten miał najtrudniejszą starość. Spędzona na wygnaniu, przebiegała pod znakiem choroby, ubóstwa, autodestrukcji. Choć pierwszego rosyjskiego laureata literackiej Nagrody Nobla (otrzymał ją w 1933 roku) można też widzieć inaczej: jako pisarza spełnionego – niemało osiągnął, przeżył pięć minut sławy i do końca zachował najwyższy poziom twórczości, niepodobnej do żadnej innej. Trudno nie myśleć o tej podwójności czytając ostatnią książkę, nad którą pracował: niedokończony tom „O Czechowie”, pisany do chwili śmierci w 1953 roku, opublikowany przez wdowę dwa lata później. więcej

 

[issuu width=620 height=400 pageNumber=74 backgroundColor=%23222222 documentId=110922120733-92b07a1826d143a298568b8a11a4593d name=bik_2011-10-issuu username=bik_ tag=bik unit=px id=da776c3c-4274-9c29-7c6b-4131cd46d92e v=2].