Iwan Bunin „O Czechowie”

Radosław Romaniuk

Poznali się w 1895 ro­ku, od 1899 da­tu­je się ich za­ży­łość, któ­ra trwa­ła pięć ostat­nich lat ży­cia Czechowa. We wspo­mnie­niach Bunina o spo­tka­niach po wie­le­kroć po­wra­ca­ją dwa mo­ty­wy: słów i mil­cze­nia. Biograf Bunina Oleg Michajłow twier­dzi, że po­śród wy­bit­nych ro­syj­skich twór­ców pi­sarz ten miał naj­trud­niej­szą sta­rość. Spędzona na wy­gna­niu, prze­bie­ga­ła pod zna­kiem cho­ro­by, ubó­stwa, au­to­de­struk­cji. Choć pierw­sze­go ro­syj­skie­go lau­re­ata li­te­rac­kiej Nagrody Nobla (otrzy­mał ją w 1933 ro­ku) moż­na też wi­dzieć ina­czej: ja­ko pi­sa­rza speł­nio­ne­go – nie­ma­ło osią­gnął, prze­żył pięć mi­nut sła­wy i do koń­ca za­cho­wał naj­wyż­szy po­ziom twór­czo­ści, nie­po­dob­nej do żad­nej in­nej. Trudno nie my­śleć o tej po­dwój­no­ści czy­ta­jąc ostat­nią książ­kę, nad któ­rą pra­co­wał: nie­do­koń­czo­ny tom „O Czechowie”, pi­sa­ny do chwi­li śmier­ci w 1953 ro­ku, opu­bli­ko­wa­ny przez wdo­wę dwa la­ta póź­niej. wię­cej

 

.