Iwan Bunin „O Czechowie”

Radosław Romaniuk

Poznali się w 1895 roku, od 1899 datuje się ich zażyłość, która trwała pięć ostatnich lat życia Czechowa. We wspomnieniach Bunina o spotkaniach po wielekroć powracają dwa motywy: słów i milczenia. Biograf Bunina Oleg Michajłow twierdzi, że pośród wybitnych rosyjskich twórców pisarz ten miał najtrudniejszą starość. Spędzona na wygnaniu, przebiegała pod znakiem choroby, ubóstwa, autodestrukcji. Choć pierwszego rosyjskiego laureata literackiej Nagrody Nobla (otrzymał ją w 1933 roku) można też widzieć inaczej: jako pisarza spełnionego – niemało osiągnął, przeżył pięć minut sławy i do końca zachował najwyższy poziom twórczości, niepodobnej do żadnej innej. Trudno nie myśleć o tej podwójności czytając ostatnią książkę, nad którą pracował: niedokończony tom „O Czechowie”, pisany do chwili śmierci w 1953 roku, opublikowany przez wdowę dwa lata później. więcej

 

.