Iwan Bunin. O Czechowie

IWAN BUNIN

O CZECHOWIE

Iwan Bunin (1870-1953) po­eta i no­we­li­sta ro­syj­ski: przed­sta­wi­ciel kla­sycz­ne­go nur­tu w li­te­ra­tu­rze ro­syj­skiej. Jeden z naj­zna­ko­mit­szych pi­sa­rzy ro­syj­skich, któ­re­go twór­czość do­rów­nu­je dzie­łom Gogola, Turgieniewa, Dostojewskiego i Tołstoja. Iwan Bunin, po­cho­dzą­cy z zie­miań­skiej ro­dzi­ny, na­zy­wa­ny był „piew­cą upa­da­ją­cych szla­chec­kich gniazd”, „ ro­syj­skim Proustem”. W 1910 ro­ku opu­bli­ko­wał po­wieść „Wieś”, swo­je naj­gło­śniej­sze i naj­bar­dziej zna­ne dzie­ło. Od 1919 żył i two­rzył na emi­gra­cji we Francji. Bunin zo­stał pierw­szym ro­syj­skim lau­re­atem Literackiej Nagrody Nobla, któ­rą otrzy­mał w 1933 ro­ku. Zmarł w Paryżu pra­cu­jąc nad wspo­mnie­nia­mi o Czechowie.

Antoni Czechow (1860-1904) zna­ko­mi­ty no­we­li­sta ro­syj­ski i naj­wy­bit­niej­szy dra­ma­turg koń­ca XIX wie­ku. Jego naj­słyn­niej­sze dra­ma­ty: „Mewa”, „Wujaszek Wania”, „Trzy sio­stry” i „Wiśniowy sad” we­szły do ka­no­nu li­te­ra­tu­ry świa­to­wej, a ko­lej­ne po­ko­le­nia re­ży­se­rów wy­sta­wia­ją je na sce­nach świa­to­wych te­atrów. Czechow, z wy­kształ­ce­nia le­karz, roz­głos zdo­był dzię­ki współ­pra­cy z Konstantym Stanisławskim, któ­ry na de­skach MCHAT-u wy­sta­wił wszyst­kie je­go dra­ma­ty, za­po­cząt­ko­wu­jąc na­tu­ra­lizm w te­atrze eu­ro­pej­skim. Zaawansowana gruź­li­ca zmu­si­ła Czechowa w 1897 ro­ku do zmia­ny try­bu ży­cia. Po ku­ra­cji w 1898 ro­ku, za­miesz­kał w Jałcie, na Krymie, w ku­pio­nym przez sie­bie do­mu. W 1901 ro­ku Czechow oże­nił się z Olgą Knipper, gwiaz­dą MCHAT-u, któ­ra gra­ła więk­szość pierw­szo­pla­no­wych ról w je­go dra­ma­tach Zmarł w 1904 ro­ku, w nie­miec­kim ku­ror­cie, gdzie prze­by­wał na ku­ra­cji.

Czechowa na­zy­wa­no twór­cą re­ali­zmu spraw naj­prost­szych, dra­ma­tur­giem zwy­czaj­no­ści. W li­ście do zna­jo­me­go napisał…”Mówił Pan, że pła­kał na mo­ich sztu­kach. I nie tyl­ko Pan. A prze­cież nie po to je pi­sa­łem… Chciałem cze­goś in­ne­go. Chciałem uczci­wie po­wie­dzieć lu­dziom: spójrz­cie na sie­bie, po­pa­trz­cie, jak mar­nie, jak nud­no ży­je­cie. Czegóż to pła­kać?” .

PRASA O KSIĄŻCE:

„O Czechowie”; „Po Syberii”; „Bezludny raj”

Juliusz Kurkiewicz
Kogo ko­chał Czechow, za­nim po­ślu­bił ulu­bio­ną ak­tor­kę Stanisławskiego Olgę Knipper? To hi­sto­ria tro­chę jak z „Anny Kareniny”. Ona by­ła żo­ną i mat­ką, pięk­ną ko­bie­tą, a po­za tym do­brze za­po­wia­da­ją­cą się pi­sar­ką. On – naj­więk­szym ro­syj­skim dramaturgiem,któremu nie szczę­ści­ło się w mi­ło­ści. Spotkali się przy­pad­kiem, wy­mie­ni­li spoj­rze­nia i wszyst­ko by­ło ja­sne. Ona wy­sła­ła mu me­da­lion z wy­gra­we­ro­wa­ny­mi cy­fra­mi na­pro­wa­dza­ją­cy­mi na zda­nie z je­go książ­ki: „Gdyby ci kie­dy­kol­wiek by­ło po­trzeb­ne mo­je życie,przyjdź i weź je”. On od­po­wie­dział jej we wła­snej sztu­ce sło­wa­mi: „Młode pan­ny nie po­win­ny by­wać na ba­lach ma­sko­wych”, sta­no­wią­cy­mi alu­zję do ich kar­na­wa­ło­we­go spo­tka­nia.
wię­cej

 

IWAN BUNIN „O Czechowie”

Radosław Romaniuk

Poznali się w 1895 ro­ku, od 1899 da­tu­je się ich za­ży­łość, któ­ra trwa­ła pięć ostat­nich lat ży­cia Czechowa. We wspo­mnie­niach Bunina o spo­tka­niach po wie­le­kroć po­wra­ca­ją dwa mo­ty­wy: słów i mil­cze­nia. Biograf Bunina Oleg Michajłow twier­dzi, że po­śród wy­bit­nych ro­syj­skich twór­ców pi­sarz ten miał naj­trud­niej­szą sta­rość. Spędzona na wy­gna­niu, prze­bie­ga­ła pod zna­kiem cho­ro­by, ubó­stwa, au­to­de­struk­cji. Choć pierw­sze­go ro­syj­skie­go lau­re­ata li­te­rac­kiej Nagrody Nobla (otrzy­mał ją w 1933 ro­ku) moż­na też wi­dzieć ina­czej: ja­ko pi­sa­rza speł­nio­ne­go – nie­ma­ło osią­gnął, prze­żył pięć mi­nut sła­wy i do koń­ca za­cho­wał naj­wyż­szy po­ziom twór­czo­ści, nie­po­dob­nej do żad­nej in­nej. Trudno nie my­śleć o tej po­dwój­no­ści czy­ta­jąc ostat­nią książ­kę, nad któ­rą pra­co­wał: nie­do­koń­czo­ny tom „O Czechowie”, pi­sa­ny do chwi­li śmier­ci w 1953 ro­ku, opu­bli­ko­wa­ny przez wdo­wę dwa la­ta póź­niej. wię­cej


.